ԱՅՍ ԻՄ ՀՐԱՇՔ ԱՇԽԱՐՀՆ Է Համո Սահյան

Այս իմ հրաշք աշխարհն է, ուր 
Գլխիվայր են ծառերն աճում, 
Եվ ջրվեժներն ալեփրփուր 
Դեպի երկինք են շառաչում։ 
Սարը սարից ամպ է խլում, 
Ջուր է խմում ձորը ձորից, 
Երկնքի մեջ արտ է ծլում, 
Ու երկինք է բուսնում հողից… 
Այս իմ հրաշք աշխարհն է, ուր 
Շողքը տեր է, շվաքը՝ հյուր։ 

Սա իմ հրաշք աշխարհն է, ուր…

Բոլորս էլ ունենք, չէ՞, մեր աշխարհը… Բոլորս էլ ունենք այնպիսի տեղ, որտեղ մեզ զգում ենք ամենալավը, ամենահանգիստը, որտեղ մեզ զգում ենք ամենա-ամենախաղաղը… Այո, բոլորս էլ ունենք «մեր հրաշք աշխարհը»։ Սա էլ իմ հրաշք աշխարհն է, ուր ես ինձ զգում եմ ամենահանգիստը։ Ամենահանգիստ ասելով՝ նկատի ունեմ այն, որ այդ հրաշք աշխարհում չեմ կոմպլեքսավորվում, վստահ եմ իմ ամեն քայլի, ամեն խոսքի և ամեն արարքի համար։ 

Հավանում եմ իմ արտաքինը։ Սիրում եմ կազմվածքս, սիրում եմ աչքերս, սիրում եմ դեմքս, նաև բնավորությունս… Զգում եմ ինձ ամենախաղաղը։ Հանգիստ եմ։ Հանգիստ եմ, քանի որ ձայներն ինձ չեն խանգարում, ոչ մի բան ինձ չի հուզում։ Ես իմ հրաշք աշխարում անում եմ ամեն ինչ այնպես, ինչպես սիրտս է ցանկանում։

Այո, բոլորս էլ ունենք մեր հրաշք աշխարհը… Բայց այդյոք դրանք իրական են, թե՞ ուղղակի երազանք։ Առաջին հայացքից թվում է, թե սա դժվարություններից փախչելու տարբերակ է, բայց նույնիսկ ամենափորձառու նավաստին, ով հաղթահարել է հազարավոր ալեկոծված ծովեր և օվկիանոսներ, կարիք ունի շունչ քաշելու և խաղաղ ջրի մակերևույթի ալիքներին հավասար շարժվելու…

Leave a Comment